චින්තන ධර්මදාසගේ ‘තනි තටුව’ සහ සාමූහික විඥානයේ ගැටුම

fb talk

චින්තන ධර්මදාස යනු වර්තමාන ලාංකීය සමාජ දේශපාලන අවකාශය තුළ නිරන්තරයෙන් කතාබහට ලක්වන, රැඩිකල් සහ ඇතැම් විට මතභේදාත්මක අදහස් ඉදිරිපත් කරන චින්තකයෙකි. ඔහුගේ ලේඛන කලාව සහ දෘෂ්ටිවාදය බොහෝ විට පුද්ගල නිදහස, ලිබරල්වාදය සහ සාම්ප්‍රදායික රාමු බිඳ දැමීම වටා ගෙතී පවතී.

කෙසේ වෙතත්, මෑතකාලීන සමාජ මාධ්‍ය සංවාදයන් තුළ ඔහුගේ ප්‍රවේශය දැඩි විවේචනයට ලක්ව ඇත්තේ ඔහු "සාමූහිකත්වය" සහ "පරිණාමීය සමාජ විඥානය" නොසලකා හරිමින් අතිශය පටු ස්වයං-කේන්ද්‍රීය දෘෂ්ටියක සිරවී සිටින බව පවසමිනි.

මෙම විවේචන පාදක කරගනිමින් සකස් කළ වෙබ් මාධ්‍ය ලිපිය පහත දැක්වේ.

චින්තන ධර්මදාසගේ ‘තනි තටුව’ සහ සාමූහික විඥානයේ ගැටුම: සමාජ මාධ්‍ය විවේචන ඇසුරින් කෙරෙන විග්‍රහයක්

ලංකාවේ අනුකලිත බුද්ධිමය අවකාශය තුළ චින්තන ධර්මදාස යනු එක්තරා ආකාරයක ‘කැරලිකාර’ හඬකි. ඔහු සිය ලේඛන හරහා නිරන්තරයෙන් උත්සාහ කරන්නේ ලාංකීය සමාජයේ මුල් බැසගත් සදාචාරවාදී මතිමතාන්තර ප්‍රශ්න කිරීමටයි. එහෙත්, මෑතකාලීනව ඔහු ඉදිරිපත් කරන ඇතැම් තර්කයන් හුදෙක් තනි පුද්ගල කේන්ද්‍රීය ‘සතුට‘ (Hedonism) මත පමණක් පදනම් වූ, ගැඹුරු සමාජීය විද්‍යාවන් නොසලකා හරින ප්‍රවේශයන් බවට බරපතල විවේචනයක් එල්ල වෙමින් පවතී.

විශේෂයෙන්ම සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරීන් වන ප්‍රසාද් ආරියදාස සහ ඇන්ටන් එෆ්ඩෝ වැනි අය මතු කරන කරුණු හරහා චින්තනගේ මතවාදයේ ඇති ‘සීමාවන්’ පිළිබඳ පුළුල් සංවාදයක් ගොඩනැගී ඇත.

1. ‘Hive Mind’ සහ සාමූහික විඥානය පිළිබඳ නොසලකා හැරීම

ප්‍රසාද් ආරියදාස මතු කරන ප්‍රධානතම කරුණ වන්නේ චින්තනගේ කියවීම් තුළ සාමූහික බුද්ධිය (Hive Mind) සහ සාමූහික විඥානය (Collective Consciousness) පිළිබඳ ඇති අල්ප අවබෝධයයි.

“මේ කියවීම Hive mind සහ Collective consciousness ගැන අවබෝධයේ අඩුකම නිසා ද නැත්තං තක්කඩි කම නිසාද ශුවර් නෑ.” – රංගන  ප්‍රසාද් ආරියදාස

මිනිස් පරිණාමය යනු හුදෙක් තනි පුද්ගලයන්ගේ ජයග්‍රහණයක් නොව, සාමූහික අරමුණු වෙනුවෙන් පෙළගැසුණු ‘සාමූහික විඥානයක’ ප්‍රතිඵලයකි. චින්තන බොහෝ විට සමාජ දේශපාලන ක්‍රියාවලීන් දෙස බලන්නේ පුද්ගලික නිදහස නමැති පටු කවුළුවෙනි. එහිදී ඔහුට සමාජයක් ලෙස මිනිසුන් පොදු අරමුණක බැඳෙන ආකාරය හෝ එමගින් ඇතිවන සංස්කෘතික පරිණාමය ග්‍රහණය කර ගැනීමට නොහැකි වී ඇති බව විවේචකයන්ගේ මතයයි.

2. ‘කෑම, බීම සහ ලිංගිකත්වය‘ – චින්තනගේ දෘෂ්ටිවාදී සීමාව?

ඇන්ටන් ෆ්ඩෝ විසින් ඉදිරිපත් කරන විවේචනය වඩාත් සෘජුය. ඔහු පෙන්වා දෙන්නේ චින්තනගේ සමස්ත දර්ශනයම ‘මූලික මිනිස් අවශ්‍යතා’ මත පමණක් පදනම් වූ සරල එකක් බවයි.

“මෙයාගේ සීමාව නේද මේක? මෙයා ලියන හැම එකකම තියෙන්නේ මේ සරල අදහස නේ. මට කාලා බීල සෙක්ස් කරන්න නිදහස තියෙන්න ඕන. ඔච්චරයි.” – ඇන්ටන් ෆ්ඩෝ

මෙම විවේචනය හරහා මතු වන ප්‍රධාන කරුණු කිහිපයකි:

• පටු පුද්ගලවාදය: ලිබරල්වාදය යනු හුදෙක් තමන්ට රිසි සේ පරිභෝජනය කිරීමේ නිදහස පමණක්ම නොවේ. එය වගකීම් සහගත සමාජ ගිවිසුමකි.
• උත්ප්‍රාසාත්මක සරල බව: සංකීර්ණ සමාජ ප්‍රශ්න පවා චින්තන විසින් ‘පුද්ගලික තේරීම්’ හෝ ‘ලිංගික නිදහස’ වැනි සරල සාධක වෙත ඌනනය කිරීම (Reductionism) ඔහුගේ චින්තනයේ දුර්වලතාවක් ලෙස මෙහිදී හඳුනාගත හැකිය.
• න්‍යායාත්මක හිස්බව: Hive Mind වැනි සංකීර්ණ න්‍යායන් චින්තනගේ ‘සතුට කේන්ද්‍ර කරගත්’ ලෝකයට අදාළ නොවීම තුළින් ඔහු බුද්ධිමය වශයෙන් හුදෙකලා වී ඇති බව විවේචකයන් පවසයි.

3. ‘චින්තනවාදය‘ තුළ ඇති දේශපාලන තක්කඩිකම?

විවේචකයන් මතු කරන තවත් බරපතල සැකයක් වන්නේ මෙය හුදෙක් අවබෝධයේ අඩුවක් නොව, දැනුවත්ව සිදු කරන ‘දෘෂ්ටිවාදී තක්කඩිකමක්‘ ද යන්නයි. තරුණ පරම්පරාව අතර ජනප්‍රිය වීමට පහසුම මාවත වන්නේ සම්ප්‍රදායික විනය සහ සාමූහික වගකීම් බැහැර කර ‘තමන්ගේ ආතල් එක’ ගැන කතා කිරීමයි. චින්තන විසින් සිදු කරමින් පවතින්නේ මෙම ජනප්‍රිය රැල්ල නඩත්තු කිරීම සඳහා සිතාමතාම සාමූහික විඥානය වැනි බරපතල මාතෘකා මගහැරීම දැයි ප්‍රශ්නයක් පැන නගී.

චින්තන ධර්මදාස යනු සමාජයේ ‘සම්මතයන්’ පීඩාවට පත් කරන ලේඛකයෙකු වුවද, ඔහුගේ එම විවේචනයන් පදනම් වන්නේ අතිශය පටු ස්වයං-කේන්ද්‍රීය ලෝකයක දැයි නැවත සිතා බැලිය යුතුය. සමාජයක් යනු හුදෙක් ආහාර සහ ලිංගිකත්වය සොයන තනි පුද්ගලයන්ගේ එකතුවක් නොව, ඊට එහා ගිය සාමූහික සත්ත්වයකි (Social Animal).

ඔහුගේ චින්තනයේ සීමාවන් පිළිබඳ කෙරෙන මේ විවේචන, ලාංකීය ලිබරල් චින්තනය වඩාත් පරිණත තලයකට ගෙනයාමට උපකාරී වනු ඇත.