[අද්මිරාල්]
ඔවුන් බලයට පැමිණියේ කාන්තාවන්ගේ කර මතින්ය. මව්වරුන් ඔවුන්ව ඔසවා තැබූහ. සහෝදරියන් ඔවුන්ට ශක්තිය දුන්හ. දියණියන් ඔවුන්ව ජයග්රහණය කරා තල්ලු කළහ.
ජනාධිපතිවරණ ව්යාපාරය පුරාම දක්නට ලැබුණේ කාන්තාවන්ය. ඡායාරූපවල, රැස්වීම්වල, වීඩියෝවල, සෑම තැනකම කාන්තාවන්ය. සිනාසෙන කාන්තාවන්. බලාපොරොත්තු සහගත කාන්තාවන්. ඔවුන්ව විශ්වාස කළ කාන්තාවන්.
පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී ද මේ නාඩගම එලෙසම දිගටම ගියේය. තවත් කාන්තාවන්. සියලුම පන්තිවල, ජාතිවල, ආගම්වල කාන්තාවන්. පොහොසත්, දුප්පත්, බෞද්ධ, මුස්ලිම්, හින්දු, ක්රිස්තියානි, ගමේ, නගරයේ, වැඩකරන කාන්තාවන්, ගෘහණියන්, ශිෂ්යාවන්, මිත්තණියන්... මේ සියලු දෙනාම එහි වූහ.
රට පුරා කාන්තාවෝ ඔවුන්ව විශ්වාස කළහ. ලෝකය පුරා කාන්තාවෝ බලා සිටියහ. කාන්තාවෝ ඡන්දය දුන්හ. කාන්තාවෝ ජයග්රහණය සැමරූහ. කාන්තාවෝ බලාපොරොත්තු තබා ගත්හ.
ඒ කාන්තාවන් දැන් කොහේද? ඔවුන් කොහේ ගියාද? ඔවුන්ට කුමක් සිදුවීද?
අපි ඉහළින්ම පටන් ගනිමු. ප්රථම ආර්යාව. ජනාධිපතිවරයාගේ බිරිඳ. ඇය කොහේද? ඔබ ඇයව දැක තිබේද? ඇය ඇත්තටම ඉන්නවාද? නැතිනම් ඇය සිරකාරියක්ද? පුරුෂ මූලික ලෝකයක සිරකරලාද? සැඟවුණු, නොපෙනෙන, නිහඬ, පෙනී සිටීමට හෝ කතා කිරීමට අවසර නොමැති ඇය, ප්රථම තබා දෙවනුවත් නැත. ඇය හුදෙක් අතුරුදහන් වී ඇත.
ඊළඟට අග්රාමාත්යවරිය. කාන්තා කටයුතු පිළිබඳ ශූරිය. සමානාත්මතාවයේ සටන්කාරිය. හඬක් නොමැති අයගේ හඬ. වේදනාව දරාගත නොහැකිව, කිසිදු බලාපොරොත්තුවක් නොදැක සියදිවි නසාගත් ඒ කුඩා දැරිය වෙනුවෙන් ඇය විශේෂ කමිටුවක් පත් කළාය.
ඒ විගඩමට මොකද වුණේ? ඇයි? ඒ පාපතරයා ඇගේම පක්ෂයේ කෙනෙක් වූ නිසාය. ඇගේ සගයෙක් වූ නිසාය. ඒ නිසා කමිටුව නිහඬ විය. නඩුව යටපත් විය. ඒ කුඩා දැරියව අමතක කර දමනු ලැබුවාය. අගමැතිනිය සියල්ල අමතක කර ඉදිරියට ගියාය. ඇය ලිබරල් බොරුකාරියකි. තම හෘදසාක්ෂියට පවා බොරු කිරීමට ඇය දනී. පක්ෂයේ මිනිසුන්ගේ ගොදුරු බවට පත් නොවන තාක් කල් පමණක් ඇය කාන්තා කටයුතු පිළිබඳ ශූරියකි.
දැන් කිසිවෙකුට ඒ කුඩා දැරිය මතක නැත. කිසිවෙක් ඒ ගැන කතා කරන්නේ නැත. ඇය වෙනුවෙන් යුක්තිය ඉල්ලන්නේ නැත. අදක්ෂ අගමැතිනියත්, ඒ පාපතරයාත් ආරක්ෂිතය. මරණයේදී පවා අර දැරියට පමණක් ආරක්ෂාවක් නොලැබුණි.
කාන්තාවන් තවමත් ක්ෂුද්ර මූල්ය ණය ගෙවීමේ බරින් හුස්ම හිරවී සිටිති. තලා පෙළා දමන ණය. ගෙවාගත නොහැකි පොලී. දිනපතා දොරට තට්ටු කරන ණය එකතුකරන්නන්. කාන්තාවන් සැඟවෙති, හඬති, දුක් විඳිති. ඔවුන්ගේ කර මතින් පැමිණි ආණ්ඩුව කොහේද? කිසිවෙකු නැත.
කාන්තාවන්ට රැකියා දහස් ගණනක් අහිමි වී ඇත. කර්මාන්තශාලා වැසී යයි. කඩසාප්පු වැසෙයි. ව්යාපාර මැරී යයි. කාන්තාවන් ගෙදර යවා ඇත. ආදායමක් නැත. බලාපොරොත්තුවක් නැත. පොරොන්දු කොහේද? වාෂ්ප වී ගොසිනි.
ජීවන වියදම ඉහළ යමින් පවතී. සහල්, එළවළු, ඖෂධ, පාසල් ගාස්තු, ප්රවාහන ගාස්තු - මේ සියල්ල ඉහළට. කාන්තාවන්ගේ වැටුප් පහළට හෝ මුළුමනින්ම නැති වී ඇත. දරුවන්ට කන්නට දීම සඳහා කාන්තාවෝ වේල් මඟහරිති. පීඩනය දරාගත නොහැකිව ඔවුහු කඩා වැටෙති. ඒ අතර, අපේ යහපත් මහ බැංකු අධිපතිතුමා කියන්නේ උද්ධමනය අඩු වී ඇති බවයි. තමන්ගේ දත් මුලින්ම බොරු කියන මේ අසරණ, අදක්ෂ මිනිසාගේ බිරිඳගේ කඩපොළේ කූඩය පවා ඔහුගේ කතාවට එකඟ නොවේ.
බහුතරයක් කාන්තාවන් ජීවත් වන්නේ අන්ත අසරණ තත්ත්වයකය. සැබෑ දරිද්රතාවය. සැබෑ දුක. එදිනෙදා අරගලය. මෙය දේශපාලනය නොවේ. මෙය ජීවිතයයි. වෙනසක් වෙයි කියා ඡන්දය දුන් කාන්තාවන්ට හිමිවූ කටුක, කළ නොහැකි ජීවිතයයි.
මේ ආණ්ඩුව කාන්තාවන් වෙනුවෙන් කළේ කුමක්ද? කිසිවක් නැත. ඔවුන් දිනන්නට කාන්තාවන් පාවිච්චි කොට, පසුව ඔවුන්ව අමතක කර දැමීය. සියලු පොරොන්දු කොහේද? කතා කොහේද? සහතිකවීම් කොහේද? ගියා. අතුරුදහන් වුණා. හරියට හපුතලේ මීදුම වගේ. ඡන්දයෙන් පස්සේ ගලවපු පෝස්ටර් වගේ.
හැබැයි පොඩ්ඩක් ඉන්න. විපක්ෂය කාන්තාවන් බේරා ගනීවිද? විපක්ෂයට හිතක් තියෙනවාද? ඔවුහු සටන් කරාවිද?
නැත. විපක්ෂය ඊටත් වඩා අන්තය. ව්යග්රා (Viagra) පෙත්තකටවත් ඔවුන්ව නැගිටුවා දුවවන්නට බැරිය. පෙත්තක් පාවිච්චි කළ 'නාකි ජෝන්' ඊට වඩා කොතරම් හොඳද!
එක් මිනිසෙක් හිරෙන් බේරෙන්නට සටන් කරයි. ඔහුගේ සමස්ත දේශපාලන උපාය මාර්ගයම තමන්ගේ පැවැත්මයි. තම පෞද්ගලික නිදහස වෙනුවෙන් ඔහු මෙරට පැරණිතම දේශපාලන පක්ෂයක් වෙන්දේසි කර ඇත. ප්රතිපත්ති, ඉතිහාසය, උරුමය සියල්ල සිරගෙයින් පිටත සිටීමට විකුණා දමා ඇත.
ජනාධිපති වෙන්නට හීන දකින ප්රසිද්ධ පුත්තු දෙන්නෙක්. හිටපු නායකයන්ගේ පුත්තු. රිදී හැඳි කටේ ගහගෙන, රන් අභිලාෂයන් සමග උපන් අය. බිංදුවක ලැජ්ජාවක් නැත. බිංදුවක හැකියාවක් නැත. සැබෑ මිනිසුන් හෝ සැබෑ කාන්තාවන් ගැන කිසිදු තැකීමක් නැත. ඕනේ පුටුවයි, බලයයි, කිරුළයි පමණි. එක් පුතෙක් තමන්ගේ බිරිඳව වේදිකාවල ප්රදර්ශනය කළේය. වාසනාවකට ඇය දැන් නිහඬය. අනෙක් පුතා දැන් තමන්ගේ බිරිඳව ප්රදර්ශනය කරන්නට පටන් ගෙන ඇත. දැනටමත් කැම්පේන් පටන් අරන්ය.
මේ ප්රධාන පක්ෂ තුන ගිලෙද්දී මිනිස්සු හිතනවා පුංචි පක්ෂ නැගිටීවි කියලා. සමහරවිට අලුත් මුහුණු එයි කියලා. සමහරවිට වෙන කොහේ හෝ බලාපොරොත්තුවක් තියෙයි කියලා. නැත. ප්රධාන පක්ෂ කුණු ගොඩවල් නම්, පුංචි පක්ෂ කුණු බාල්දිය. කුණු එකමය. බහාලුම පමණක් කුඩාය.
මේ රටේ කාන්තාවන් ගැන ඇත්තටම හිතන එකම නායකයෙක්වත් නැත. කිසිවෙක් නැත. ආණ්ඩුවේවත්, විපක්ෂයේවත් කිසිම තැනක නැත. ක්ෂුද්ර මූල්ය ණය නිසා අරගල කරන මව්වරුන් ගැන කිසිවෙකුට ගාණක් නැත. රැකියා අහිමි වන සහෝදරියන් ගැන කිසිවෙකුට ගාණක් නැත. පාපතරයන්ට මුහුණ දෙන දියණියන් ගැන කිසිවෙකුට ගාණක් නැත.
ජීවන වියදමින් හුස්ම හිරවන කාන්තාවන් ගැන කිසිවෙකුට ගාණක් නැත. තමන්ගේම ජීවිතය තුළ සිරගත වූ ප්රථම ආර්යාව ගැන කිසිවෙකුට ගාණක් නැත. මියගිය ඒ කුඩා දැරිය ගැන කිසිවෙකුට ගාණක් නැත. දුක් විඳින කිසිම කාන්තාවක් ගැන කිසිවෙකුට ගාණක් නැත.
ශුන්ය නායකයින්. ශුන්ය සැලකිල්ල. ශුන්ය ක්රියාමාර්ග. ශුන්ය යුක්තිය. ශුන්ය බලාපොරොත්තු. නමුත් හෙට ඔවුන් සියලු දෙනාම සමරනු ඇත. ජාත්යන්තර කාන්තා දිනය. මහා සැමරුම්. ලස්සන කතා. හද කම්පා කරවන උපහාර. ගංගා වගේ ගලන පොරොන්දු. කඳු වගේ ගොඩගැහෙන කැපවීම්.
ඇමතිවරු කාන්තාවන්ට ප්රශංසා කරාවි. විපක්ෂය කාන්තාවන්ට ගරු කරාවි. හැමෝම කාන්තාවන් සමරාවි. ඒ, එක දවසකට පමණි. එක ඡායාරූප අවස්ථාවකට. එක කතාවකට.
ඉන්පසු මාර්තු 9 එයි. කාන්තා දිනය අවසන් වෙයි. කතා නතර වෙයි. පොරොන්දු වාෂ්ප වෙයි. කාන්තාවන් යළිත් දුකටම වැටෙයි. නායකයන් යළිත් නොසලකා හැරීම අරඹයි. සියල්ල සාමාන්ය තත්ත්වයට පත් වෙයි. ඡන්දය සඳහා කාන්තාවන් භාවිත කර ඉන්පසු සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක කර දමන සුපුරුදු සාමාන්ය තත්ත්වයට පත් වෙයි.
අවදි වන්න. මේ කියවන සෑම කාන්තාවක්ම. සෑම මවක්ම. සෑම සහෝදරියක්ම. සෑම දියණියක්ම. සෑම බිරිඳක්ම. සෑම මිත්තණියක්ම. අවදි වී ඇත්ත දකින්න.
මේ රටේ නායකයන් ඔබට බොරු කළා. ආණ්ඩුව බොරු කළා. විපක්ෂය බොරු කළා. හැමෝම බොරු කළා. ඔවුන් ඔබගේ බලාපොරොත්තු, ඔබගේ සිහින, ඔබගේ විශ්වාසය, ඔබගේ ඡන්දය පාවිච්චි කළා. ඊට පස්සේ ඔබව අතහැර දැමුවා.
ඔවුන් බලයට ආවේ ඔබගේ කර මතින්. ඊට පස්සේ ඔවුන් ඔබව බිමට තල්ලු කරලා ඔබගේ ඇඟ උඩින් පෑගුවා. ඔවුන් හැමදෙයක්ම පොරොන්දු වුණා. ඊට පස්සේ මුකුත්ම දුන්නේ නැහැ. ඔවුන් සැලකිලිමත් වෙනවා කිව්වා. ඊට පස්සේ එහෙම නැහැ කියලා ඔප්පු කළා.
ප්රථම ආර්යාව නොපෙනී ගොස්ය. කුඩා දැරිය මිය ගොස්ය. අගමැතිනිය අදක්ෂය. කාන්තාවන් ණය බරින් හුස්ම හිරවීය. රැකියා නැත. බඩු මිල ඉහළ ගොස්ය. පොරොන්දු කඩවී ඇත. නායකයන්ට ගාණක් නැත.
මේක තමයි ඇත්ත. තිත්ත ඇත්ත. වේදනාකාරී ඇත්ත. ඇත්ත නම්, හෙට ඔවුන් මේ සියල්ල කතාවලින්, මල්වලින් සහ සැමරුම්වලින් වහගන්නා බවයි.
නමුත් එක දවසක් බොරු කළ පමණින් ඇත්ත වෙනස් වෙන්නේ නැහැ. කාන්තාවන් දුක් විඳිනවා. නායකයින්ට ගාණක් නැහැ. හෙට පවත්වන කතා හෙට දවසේ බොරු විතරයි.
අවදි වන්න. ඇත්ත දකින්න. කෝපය දැනෙන්නට හරින්න. ඒ පාවාදීම මතක තබා ගන්න. ඒ වගේම බොරු විශ්වාස කිරීම නවත්වන්න.
ඔවුන් මව්වරුන්ට බොරු කළා. සහෝදරියන්ට බොරු කළා. දියණියන්ට බොරු කළා. ඔවුන්ව විශ්වාස කළ සෑම කාන්තාවකටම ඔවුන් බොරු කළා.
හෙටත් ඔවුන් බොරු කියාවි. අතේ මල් තියාගෙන, මුහුණේ හිනාව තියාගෙන, හැබැයි දෙන කිසිම පොරොන්දුවක් ඉටු කරන කිසිම චේතනාවක් නැතිව. අවදි වන්න. ඔවුන් ඔබව නැවත පාවිච්චි කරන්නට පෙර. ඔවුන් ඔබට නැවත බොරු කියන්නට පෙර. ඔවුන් ඔබව නැවත පාවා දෙන්නට පෙර.
මේ රටේ කාන්තාවන්ට මීට වඩා යහපතක් හිමිවිය යුතුයි. සැලකිල්ලක් දක්වන නායකයින් හිමිවිය යුතුයි. ඉටුකරන පොරොන්දු හිමිවිය යුතුයි. යුක්තිය හිමිවිය යුතුයි. සැබෑ බලාපොරොත්තුවක් හිමිවිය යුතුයි. නමුත් ඔබ අවදි වන තුරු ඔබට ඒ යහපත ලැබෙන්නේ නැහැ. ඔබ ඇත්ත දකින තුරු. ඔබ බොරු විශ්වාස කිරීම නවත්වන තුරු. අවුරුද්දේ එක දවසක් දෙන මල්වලටයි කතාවලටයි වඩා දෙයක් ඔබ ඉල්ලා සිටින තුරු.
අවදි වන්න. ඔබගේ නායකයින් ඔබව අසාර්ථක කර ඇත. ඒ සියලු දෙනාම. ඒ සෑම එකෙකුම. ආණ්ඩුව සහ විපක්ෂය. වර්තමානය සහ අනාගතය. ඔක්කොම අසාර්ථකයි. ඔක්කොම බොරුකාරයෝ. ඔක්කොම බලය වෙනුවෙන් කාන්තාවන්ව පාවිච්චි කරන අය.
අවදි වන්න. ඒ වගේම අවදි වී සිටින්න. මොකද මේවා වෙනස් කරන්න පුළුවන් අවදි වූ කාන්තාවන්ට පමණයි. වඩා හොඳ දෙයක් ඉල්ලන්න පුළුවන් කෝප වූ කාන්තාවන්ට පමණයි. නායකයින්ට බලපෑම් කරන්න පුළුවන් එකමුතු වූ කාන්තාවන්ට පමණයි.
අවදි වන්න. කතා විශ්වාස කරන කාලය අවසන්ය. ක්රියාමාර්ග ඉල්ලා සිටින කාලය පැමිණ ඇත.
අවදි වන්න.