[අද්මිරාල් විසිනි]
නිදහස් දින සාදය ඉවරයි. අන්තිමේදී අපි නිදහස් වුණා. හැබැයි මොකකින්ද නිදහස් වුණේ කියලා කවුරුත් දන්නේ නෑ. ඒත් අපි සමරනවා. කොඩි වැනුවා. කතා පවත්වනවා. ජනාධිපතිතුමා හැමදාම කියන අනාවැකි ටික කිව්වා. කට්ටියම අත්පුඩි ගැහුවා. ඊට පස්සේ හැමෝම ගෙවල්වලට ගියා. එච්චරයි. තවත් පෙළපාලියක් විතරයි. විසඳුම් නැති තවත් “නිදහස්” අවුරුද්දක් විතරයි.
මේ අවුරුද්ද ඉවර වෙන්න තව තියෙන්නේ මාස එකොළහයි. මොනවා හරි දෙයක් කරන්න, එකම එක පොරොන්දුවක් හරි ඉෂ්ට කරන්න, එකම එක ප්රශ්නයක් හරි විසඳන්න තියෙන්නේ මාස එකොළහයි. හැබැයි ඉතින් ලොකුවට බලාපොරොත්තු තියාගන්න එපා. ඇමතිලා නම් ඉන්නේ හරිම සතුටින්. ආර්ථිකේ නැගලා යනවලු. හැමදේම හොඳ අතට හැරෙනවලු.
මිනිස්සු බය වෙන්න දෙයක් නෑලු. රිලැක්ස් එකේ ඉන්නලු. "අපිට ඉඩ දෙන්න, අපි මේක ගොඩ දානවා. ඇස් දෙක වහගෙන අපිව විශ්වාස කරන්න" මේක තමයි එයාලගේ තියරිය.
විපක්ෂය අනිත් පැත්තෙන් කෑගහනවා. ආර්ථිකේ වලපල්ලට යනවලු. රටම කඩන් වැටෙනවලු. මිනිස්සු කලබල වෙන්නම ඕනලු. ආණ්ඩුව රට විනාශ කරනවලු. "අපි කිව්වනේ, අපි තමයි හැමදාම හරි" කියලා එයාලා කියනවා.
ඇත්තම කතාව මේකයි. මේ දෙගොල්ලොම කියන්නේ බොරු. ඔව්, දෙගොල්ලොම බොරු කියන්නේ. බොරු කියන එක දැන් අපේ ජාතික ක්රීඩාව වෙලා. හැමෝම සෙල්ලම් කරනවා. හැමෝම දිනනවා. කවුරුත් තරගෙන් අයින් වෙන්නේ නෑ.
මේකයි ඇත්ත. ඇත්තටම ආර්ථිකේ දියුණු වෙනවා නම් ඒක මිනිස්සුන්ට දැනෙන්න ඕනේ. පර්ස් එක බර වෙන්න ඕනේ. බිල්වල බර අඩු වෙන්න ඕනේ. හාල් මල්ල ලාභ වෙන්න ඕනේ. මිනිස්සුන්ගේ බලාපොරොත්තු වැඩි වෙන්න ඕනේ. බලෙන් හිනා නොවී, ඇත්තටම හිනා වෙන්න පුළුවන් වෙන්න ඕනේ.
දැන් මිනිස්සු ඉන්නේ හිනා වෙලාද? පර්ස් බර වෙලාද? බිල් අඩු වෙලාද? උත්තරේ ඔයා දන්නවා. ඔයාගේ පර්ස් එක උත්තරේ දන්නවා. ඔයාගේ බඩු ලිස්ට් එක උත්තරේ දන්නවා.
ආණ්ඩුව ඇත්තටම වැඩක් කරනවා නම් මිනිස්සු ඒක අගය කරයි. ඉබේටම අගය කරයි. අගය කරන්න කියලා බලකරන්න ඕන නෑ. සෝෂල් මීඩියා කැම්පේන් කර කර "අනේ අපිව අගය කරන්නකෝ" කියලා හිඟාකන්න ඕන නෑ.
හැබැයි ආණ්ඩුව ඉන්නේ ලොකු බයකින්. හරිම සංවේදී වෙලා. විපක්ෂය කියන දේවල් ගැන, සෝෂල් මීඩියා වල යන දේවල් ගැන එයාලා ඉන්නේ පුදුම නොසන්සුන්කමකින්.
ඔයාලා ඇත්තටම හරියට වැඩ කරනවා නම් විවේචන ගැන ඔච්චර වද වෙන්නේ ඇයි? වැඩෙන් පෙන්නනවා නම් නිතරම නිදහසට කරුණු කියන්නේ ඇයි? ප්රතිඵල ඇස් පනාපිට පේනවා නම් ක්රෙඩිට් ගන්න දඟලන්නේ ඇයි?
ඒත් එයාලා තාම පොරකනවා. හැමදාම, හැම පැයම, හැම පෝස්ට් එකකම. රෙදි හෝදනවා, පැහැදිලි කරනවා, සාධාරණීකරණය කරනවා. විවේචනය කරන එවුන්ට බුරනවා. මාධ්යට තර්ජනය කරනවා. හරිම කාර්යබහුලයි. වැඩක් කරන ආණ්ඩුවක් නම් ඔච්චරටම ආත්ම විශ්වාසය නැති වෙන්න බෑනේ.
මතකද "Clean Sri Lanka"? රටම සුද්ද කරන්න ආපු ලොකුම කැම්පේන් එක. රට සුද්ද කරන්න, සිස්ටම් එක සුද්ද කරන්න ආවේ. කෝ දැන් ඒක? රට සුද්ද වුණාද? නැත්නම් කැම්පේන් එකම ජරාවට යටවෙලා අතුරුදහන් වුණාද?
මතකද කුඩු වලට එරෙහි යුද්ධය? "යුක්තිය"? හෙඩිලයින් පිරෙන්න තිබ්බා. වැටලීම් තිබ්බා. ලොකු ටෝක්ස් දුන්නා. කෝ දැන් ඒ යුද්ධය? අපි දිනුවද? නැත්නම් යුද්ධය නිවාඩු ගියාද? එහෙමත් නැත්නම් කුඩු කාරයෝ දිනලා කවුරුත් ඒ ගැන කතා නොකර ඉන්නවද?
මතකද "ශ්රී ලංකාව නැවත ගොඩනැගීම"? මහා සැලසුම්. මෙගා ප්රොජෙක්ට්. අනාගතය හදන හැටි. මොනවද ගොඩනැගුවේ? මොකුත්ම නෑ. ආයේ ගොඩනගන්න බලාගෙන තව පොරොන්දු ටිකක් විතරයි ඉතුරු.
මේ වැඩසටහන් පටන් ගන්නේ මංගල බෙර ගහලා. මැරෙන්නේ සද්ද නැතුව. කාටවත් මතක නෑ. කවුරුත් අහන්නේ නෑ. කාටවත් ගානක් නෑ. ඊළඟට අලුත් වැඩසටහනක් එයි. ඒකෙත් රටාව මේකමයි. පොරොන්දු එච්චරමයි. අන්තිමට ඒකත් වලපල්ලටම තමයි.
රනිල් හෙඩිලයින් මැව්වා. ශිරන්ති මැව්වා. නාමල් මැව්වා. දවස් ගාණක් පත්තරවල ගියා. පරීක්ෂණ, ෆයිල්, සාක්ෂි, චෝදනා... ඔක්කොම තිබ්බා හිරේ දාන එක ඇරෙන්න. එයාලා තාම නිදහසේ. තාම එළියේ ඇවිදිනවා. හිනාවෙලා ඉන්නවා. සැප විඳිනවා. හැබැයි ඉතින් අපිට හොඳ පත්තර හෙඩිලයින් ටිකක් ලැබුණනේ. ඒකත් මදැයි. නේද?
ටිල්වින් ඉන්දියාවට ගියා. මාර නිවුස් එක. ලොකු සාකච්ඡා. විවාද. වැඩක් වුණාද? මොනවා හරි වෙනස් වුණාද? නෑ, ෆොටෝ ටිකයි අතට අත දීම් ටිකයි විතරයි. හැමෝම ඒකත් අමතක කළා.
විජිතට ඕනලු යටත්විජිත හාම්පුතුන්ගෙන් වන්දි ගන්න. මාර ටෝක් එක. ඓතිහාසික ඉල්ලීමක්. අපිට මොනවා හරි ලැබෙයිද? කවුරු හරි ගෙවයිද? නැත්නම් දවස් දෙකක් නිවුස් වල ගිහින් අතුරුදහන් වුණු අනිත් වීර ප්රකාශ වගේම මේකත් "ප්රකාශ සොහොන් පිටියට" යයිද?
අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ. මතකද ඒක? ලිංගික අධ්යාපනය, සමාජ සාධාරණත්වය, විප්ලවීය වෙනස්කම්. මාර ෆයිට් එකක් ගියා. දැන් ඒ ගැන කවුරුත් කතා කරන්නේ නෑ. සද්ද නැතුවම වැළලුණා. අධ්යාපන ක්රමය තාම කැඩිලා බිඳිලා. හැබැයි ඉතින් අපි ඒ ගැන ෆේස්බුක් එකේ මාර ෆයිට් එකක් දුන්නනේ.
කථානායකතුමාට ප්රශ්න. මාර ප්රශ්න. නියෝජ්ය ලේකම් එයාට චෙක්මේට් තිබ්බා. චෝදනා බරපතලයි. පාර්ලිමේන්තුවම ෂොක් වෙලා. මාධ්ය ෂොක් වෙලා. හැමෝම ෂොක් වෙලා. හැබැයි කථානායකතුමා තාම පුටුවේ. තාම සභාව මෙහෙයවනවා. මොකද චෝදනා කියන්නේ නිකන් චෝදනා විතරයිනේ. ෂොක් එක නිකන් ෂොක් එකක් විතරයි. පාර්ලිමේන්තුව දිගටම යන්න ඕනේ. උත්තර ඇතුව හරි නැතුව හරි, පරීක්ෂණ ඇතුව හරි නැතුව හරි, ලැජ්ජාව ඇතුව හරි නැතුව හරි.
ව්යාපාරිකයෝ අනාථ වෙලා. කඩ වහනවා. සේවකයෝ අස් කරනවා. බදු බරින් මිරිකිලා. හැබැයි එයාලා පැමිණිලි කරන්න හොඳ නෑ. ඇයි දන්නවද? ඇමතිලා කියලා තියෙන්නේ ආර්ථිකේ දියුණු වෙනවා කියලා.
මිනිස්සු රට දාලා යනවා. තරුණයෝ බෑග් පැක් කරගන්නවා. මොළ ගලනය ඇත්තටම වෙනවා. හැබැයි බය වෙන්න එපා. ආර්ථිකේ දියුණුයි. අපිට සංඛ්යාලේඛන තියෙනවා පෙන්නන්න.
බැංකු සුපිරි ලාභ ලබනවා. මිනිස්සු ණය ගෙවාගන්න බැරුව මැරෙන්න හදනකොට, ව්යාපාර වැහෙනකොට, බැංකු පාටි දානවා. කොටස් හිමියෝ සතුටින්. මහ බැංකුව කියනවා බය වෙන්න එපාලු. හැමදේම හොඳයිලු. මිනිස්සු විඳවද්දී බැංකු කෝටි ගණන් හොයන එක හොඳයිලු. මේකට තමයි ආර්ථික දියුණුව කියන්නේ. ඉලක්කම් විශ්වාස කරන්න. හිස් වෙච්ච පර්ස් එක අමතක කරන්න.
හාමුදුරුවරු කෑගහනවා. විරෝධය පානවා. ආණ්ඩුව වැරදියි කියනවා. කාදිනල් හිමිත් සහාය දෙනවා. ආගමික නායකයෝ එකතු වෙලා. මේක ඓතිහාසික මොහොතක්. හැබැයි ආණ්ඩුවට ගානක් නෑ. හාමුදුරුවරු ආර්ථිකේ ගැන මොනවා දන්නවද කියලා තමයි ආණ්ඩුව අහන්නේ. එයාලට ආර්ථික විද්වතුන් ඉන්නවලු.
දොස්තරලා ස්ට්රයික්. මොකකට හරි සටන් කරනවා. හැබැයි මොකකටද කියලා කාටවත් මතක නෑ. ලෙඩ්ඩුන්ට බලාගෙන ඉන්න පුළුවන්. මැරෙන මිනිස්සුන්ට ටිකක් ඉවසන්න පුළුවන්. මොකද ස්ට්රයික් එක වැදගත්නේ.
වෘත්තීය සමිති හැමදාම ගහගන්නවා. ඒක එයාලගේ රස්සාව. ආණ්ඩුව එක්ක ගහගන්නවා, එකිනෙකා එක්ක ගහගන්නවා. එයාලා මාර බිසී. වැඩ කරන්න වෙලාවක් නෑ.
ගල් අඟුරු ටෙන්ඩරේ වංචාවක්ලු. විපක්ෂය කෑගහනවා. අපි හොරකම් කළේ නෑ කියලා ආණ්ඩුව කෑගහනවා. ඔප්පු කරපු කෙනෙක් නෑ. හිරේ ගිය කෙනෙක් නෑ. කෑගහන එක විතරයි. පෙනහළු වලට හොඳ ව්යායාමයක්.
සෞඛ්ය අමාත්යංශයේ ස්කැන්ඩල් එක. මතකද? බෙහෙත් නෑ. මිනිස්සු මැරෙනවා. දැන් කෝ ඒක? අතුරුදහන්. විසඳුනාද? නෑ, අමතක වුණා. අනිවාර්යයෙන්ම අමතක වුණා.
කන්ටේනර් ස්කැන්ඩල් එක. ලක්ශරි වාහන. නීතිවිරෝධී ඩීල්. පරීක්ෂණ, ෆයිල්. දැන් මොකුත් නෑ. ඒක නිකන් වැරදි වැටහීමක් විතරලු. පොඩි මිස්ටේක් එකක්ලු.
ඉන්දියාව එක්ක ගිවිසුමක් ගැහුවා. රහසිගතයි. හරිම රහසිගතයි. අපි මොනවද දුන්නේ? මොනවද ගත්තේ? ජාතික ආරක්ෂාව නිසා කියන්න බෑලු. නිකන් විශ්වාස කරන්නලු. අත්සන් කරලා කට වහගෙන ඉන්නලු.
චීනය එක්ක ගිවිසුමක් ගැහුවා. ඒකත් රහසිගතයි. කොන්දේසි මොනවද? පොලිය කීයද? රහසක්. ආණ්ඩුව විශ්වාස කරන්න. එයාලා දන්නවා නේ කරන දේ. ඔයාලා නිකන් විපාක විඳින්න රෙඩි වෙලා ඉන්න.
ට්රම්ප් අපිට සියයට විස්සක තීරු බද්දක් ගැහුවා. මාර ත්යාගශීලීයි. අපි මොනවද එයාට පොරොන්දු වුණේ? හාදුවකින් මුද්රා තියලා, නිහඬතාවයෙන් වහලා දැම්මා. ඔයාලා දැනගන්න ඕන නෑ. ගෙවන්න විතරයි ඕන.
CID එකට දාපු පැමිණිලි කන්දරාව. අරක හොරකම් කළා, මේක වංචා කළා. අරයව අත්අඩංගුවට ගන්න. ලොකු ප්රවෘත්ති සාකච්ඡා. ප්රතිඵල? බින්දුවයි. කවුරුත් හිරේ ගියේ නෑ. පැමිණිලි CID එකට ගියා. එතනින් ෆයිලින් කැබිනට් එකට ගියා. එතනින් ඒවා අභාවයට ගියා. මාර කාර්යක්ෂම සිස්ටම් එකක්.
මාධ්යට තර්ජනය කරන එක ප්රශ්නයක් නෙමෙයිලු. කතා කිරීමේ නිදහස තියෙනවා, හැබැයි ආණ්ඩුව අනුමත කරන දේ කියනකම් විතරයි. ආණ්ඩුවට ඕන දේ ලියනකම් විතරයි. එතකොට උපරිම නිදහස තියෙනවා. කීකරු වෙන්න පූර්ණ නිදහස තියෙනවා.
මේකයි ප්රශ්නය. ලොකුම ප්රශ්නය. මිනිස්සුන්ට අමතක වෙනවා. හරිම ලේසියෙන් අමතක වෙනවා.
Clean Sri Lanka අමතක වුණා. කුඩු යුද්ධය අමතක වුණා. පරීක්ෂණ අමතක වුණා. වංචා අමතක වුණා. අලුත් හෙඩිලයින් එකක් එනවා. පරණ එක අමතකයි. හැමෝම අලුත් එක පස්සේ දුවනවා. චූන් වෙනවා. ආයේ අමතක වෙනවා.
මේක තමයි චක්රය. දේශපාලකයෝ මේක දන්නවා. ලොකු ප්රකාශයක් කරනවා. හෙඩිලයින් ගන්නවා. දවස් දෙකක් ඉන්නවා. මිනිස්සුන්ට අමතක වෙනකම් ඉඳලා ආයේ අලුත් එකක් කියනවා. මොකුත් විසඳෙන්නේ නෑ. මොකුත් ලැබෙන්නේ නෑ. හැබැයි නිවේදන නම් එනවා හෝ ගාලා.
ඇහැරෙන්න. අමතක කරන එක නවත්තන්න. පොරොන්දු මතක තියාගන්න. යට ගහපු පරීක්ෂණ මතක තියාගන්න. අතරමග නතර වුණු ව්යාපෘති මතක තියාගන්න. ලිස්ට් එකක් ලියාගන්න. මොනවද පොරොන්දු වුණේ? මොනවද ලැබුණේ? මොනවද අතුරුදහන් වුණේ?
හැමෝවම වගකීමට බැඳ තබන්න. ආණ්ඩුව, විපක්ෂය, ඇමතිලා, විචාරකයෝ... මේ හැමෝවම.
අවුරුද්දට තව මාස එකොළහයි. මොනවා හරි කරන්න තියෙන්නේ මාස එකොළහයි. හැබැයි මිනිස්සු ඇහැරුනේ නැත්නම් එයාලා මොකුත්ම කරන එකක් නෑ.
නිදහස් දිනේ ඉවරයි. කොඩි ටික පැක් කරලා ඉවරයි. දැන් මොකද කරන්නේ? මැරෙන පොරොන්දු එක්ක තව අවුරුද්දක් ගෙවනවද? අමතක කරන ජාතියක් විදිහට තව අවුරුද්දක් ඉන්නවද?
එහෙම නැත්නම් ඇහැරෙන්න. මතක තියාගන්න. ප්රශ්න කරන්න. බල කරන්න. සටන් කරන්න.
ඇහැරෙන්න. ප්ලීස්. ඇහැරෙන්න.