Jayani Premathilaka | විශේෂ ලිපියකි
ශ්රී ලංකාවේ අනාගත පරපුරේ කොඳුනාරටිය බඳු පාසල් අධ්යාපන පද්ධතිය මේ වන විට අතිදැවැන්ත ඛේදවාචකයකට මුහුණ දී සිටින බව අනාවරණය වේ. පුනරුත්ථාපන කාර්යාංශය මගින් නිල වශයෙන් හෙළිකර ඇති බිහිසුණු දත්තයන්ට අනුව, පසුගිය වසර 5 ක කාලය තුළ පළමු ශ්රේණියේ සිට 10 වන ශ්රේණිය දක්වා අධ්යාපනය ලබමින් සිටි සිසු සිසුවියන් 265,000 කට (දෙලක්ෂ හැටපන්දහසකට) ආසන්න සංඛ්යාවක් පාසල් ගමන අතරමග නතර කර දමා ඇත.
මෙම කඩාවැටීමට ප්රධානතම හේතුව වී ඇත්තේ ළමා හා තරුණ පරපුර ශීඝ්රයෙන් මත්ද්රව්ය භාවිතයට ඇබ්බැහි වීම බව පුනරුත්ථාපන කාර්යාංශයේ පාලක සභාවේ සභාපතිනී, මහාචාර්ය වසන්තා සුබසිංහ මහත්මිය තහවුරු කරයි.
දත්ත පිටුපස ඇති සැබෑ බිහිසුණු බව
මෙම නිල සංඛ්යා ලේඛන හුදෙක් ඉලක්කම් සමූහයක් නොව, රටේ අධ්යාපනයේ පදනමම දෙදරා යවන සංඥාවකි:
- වසරකට සිසුන් 53,000 ක්: වසර 5 ක් තුළ සිසුන් 265,000 ක් පාසල් හැර යාම යනු සාමාන්යයෙන් වසරකට සිසුන් 53,000 කට ආසන්න පිරිසක් පන්ති කාමරයෙන් අතුරුදහන් වීමයි.
- 1 – 10 ශ්රේණිවල දැවැන්ත කඩාවැටීම: සාමාන්ය පෙළ (O/L) විභාගයට පවා පෙනී සිටීමට පෙර, එනම් වයස අවුරුදු 6 ත් 15 ත් අතර පසුවන කුඩා දරුවන් මෙලෙස අධ්යාපනයට තිත තැබීම සමස්ත අධ්යාපන පද්ධතියේම පවතින බරපතල බිඳවැටීම පෙන්නුම් කරයි.
- වයස් කාණ්ඩ අවදානම (අවුරුදු 18 – 30): දැනට මත්ද්රව්ය භාවිතයට බහුතරයක් ලෙස යොමුව ඇත්තේ වයස අවුරුදු 18 ත් 30 ත් අතර පසුවන තරුණයන්ය. පාසල් වයසේදීම මත්ද්රව්යවලට ගොදුරු වන දරුවන්, පාසලෙන් ඉවත්වීමත් සමගම මෙම අතිශය අවදානම් සහිත වයස් කාණ්ඩයට සෘජුවම එකතු වේ.
මිතුරු ඇසුරෙන් ගැහැණු ළමුන්ද අගාධයට
මීට පෙර පිරිමි ළමුන් අතර වැඩි වශයෙන් දක්නට ලැබුණු මෙම මත්ද්රව්ය අවදානම, මේ වන විට පාසල් වයසේ පසුවන ගැහැණු ළමුන් දෙසට ද ශීඝ්රයෙන් ව්යාප්ත වෙමින් පවතින බව පරික්ෂණවලදී අනාවරණය වී ඇත. නොමනා මිතුරු ඇසුර සහ විවිධ සමාජීය බලපෑම් හේතුවෙන් ගැහැණු ළමුන් විවිධ මත්ද්රව්යයන් භාවිතයට ඇබ්බැහි වීමේ ප්රවණතාවක් මතුව තිබීම මෙම අර්බුදයේ ඇති වඩාත්ම බිහිසුණු පැත්තයි.
ජාතික මට්ටමේ කඩිනම් පියවරක අවශ්යතාව
පාසල් හැර යන සිසුන් ඉතා පහසුවෙන් සංවිධානාත්මක මත්ද්රව්ය ජාලයන්ගේ සහ අපරාධ කල්ලිවල ගොදුරු බවට පත්වීමේ දැඩි අවදානමක් පවතී. මෙම තත්ත්වය වහා වැළැක්වීම සඳහා ජාතික මට්ටමේ කඩිනම් වැඩපිළිවෙළක් අවශ්ය බව මහාචාර්ය වසන්තා සුබසිංහ මහත්මිය පෙන්වා දෙයි:
1. නිරීක්ෂණ පද්ධතියක් ස්ථාපිත කිරීම: දිගින් දිගටම පාසල් නොපැමිණෙන සිසුන් පිළිබඳව ප්රාදේශීය මට්ටමින් සෙවිලි කර බලා ඔවුන් නැවත අධ්යාපනයට යොමු කිරීම.
2. පාසල් ආශ්රිත මෙහෙයුම්: පාසල් වයසේ දරුවන් ඉලක්ක කරගනිමින් ක්රියාත්මක වන මත්ද්රව්ය ජාලයන් මර්දනය කිරීමට විශේෂ පොලිස් මෙහෙයුම් දියත් කිරීම.
3. උපදේශනය සහ ප්රතිකාර: මත්ද්රව්යවලට ගොදුරු වූ දරුවන් දඬුවම් ලැබිය යුත්තන් ලෙස නොව ප්රතිකාර සහ මනෝවිද්යාත්මක උපදේශනය ලැබිය යුත්තන් ලෙස සලකා පුනරුත්ථාපනය කිරීම.
අපගේ රටේ අනාගතය රැඳී තිබෙන්නේ පන්ති කාමරය තුළය. වසර 5 කදී සිසුන් 265,000 කගේ පාසල් ගමන නතර වීම යනු මුළු රටේම අනාගතය අඳුරේ වැටීමකි. මෙම ඛේදවාචකය වහා නතර කිරීමට බලධාරීන් ක්රියාත්මක වන්නේ කවදාද?