ඉහළ අධිකරණවල මෙන්ම පහළ අධිකරණවල විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම යෑමේ වයස අවුරුදු දෙකකින් දීර්ඝ කිරීම සඳහා වන යෝජනාවක් අධිකරණ අමාත්යාංශය විසින් අමාත්ය මණ්ඩලය වෙත ඉදිරිපත් කිරීමට නියමිත බව සන්ඩේ ඔබ්සර්වර් (Sunday Observer) පුවත්පත වාර්තා කර ඇත. නඩු කටයුතු ගොඩගැසීම පාලනය කිරීම සඳහා පළපුරුදු විනිසුරුවරුන් සේවයේ තබා ගැනීමේ සරල පියවරක් ලෙස මෙයට පක්ෂපාතී වන පිරිස් මෙය හඳුන්වා දෙනු ලැබුවද, සැබවින්ම සිදුවන්නේ කුමක්ද?
මෙමගින් අදාළ ප්රශ්නය විසඳෙන්නේ නැති අතර, එය ශ්රී ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතියට දැඩි ලෙස අහිතකර ලෙස බලපාන, අනාගතය පිළිබඳව නිසි ලෙස නොසිතා ගන්නා ලද තීරණයක් වනු ඇත.
නීතියේ ආධිපත්යය සහ අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පිළිබඳ ගැටලුවලදී නොබියව සහ අනාගතය දැකීමේ නුවණින් යුතුව කිහිප වතාවක්ම ප්රතිපත්තිගරුක ස්ථාවරයන් ගත් අධිකරණ සේවා සංගමයේ සාමාජිකයන් ඒකමතිකව මෙම පියවරට විරුද්ධ වූයේ මන්දැයි මෙයින් පැහැදිලි වේ. මෙම පියවරේ ඇති බරපතල අහිතකර බලපෑම ඉදිරි දශක කිහිපය තුළ දැකිය හැකි වන අතර, වත්මන් ජනාධිපතිවරයාගේ, පාර්ලිමේන්තුවේ සහ විශ්රාම වයස දීර්ඝ කරනු ලබන විනිසුරුවරුන්ගේ ධූර කාලයන් ඔබ්බට අධිකරණයට අහිතකර ලෙස බලපානු ඇත.
මෙම පියවර ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතාගේ උරුමයට ද කැළලක් වනු ඇත. අතීතයේදී ශ්රී ලංකාවේ අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට ලැජ්ජා විරහිත ලෙස ඇඟිලි ගැසීමට උත්සාහ කර, අවසානයේ තමන්ගේම එම ක්රියාකලාපයන්ගෙන් තම පිරිහීම සලසා ගත් අනෙකුත් ජනාධිපතිවරුන්ගේ ලැයිස්තුවට එතුමාද එකතු වනු ඇත.
රහසිගත සංශෝධන සහ අතීතයේ පාඩම්
ජ්යෙෂ්ඨ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම යෑමේ වයස වැඩි කිරීම සඳහා ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථා සංශෝධනයක් හඳුන්වා දිය යුත්තේ, එම වයස් සීමාව අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පිළිබඳව දක්වා ඇති ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථා කොටසෙහි ඇතුළත් කර ඇති බැවිනි. විනිසුරුවරුන් පත් කිරීම සහ ඉවත් කිරීමේ ක්රියාවලිය, විනිසුරුවරුන්ගේ වැටුප් සහ විශ්රාම වැටුප් ආදිය පිළිබඳව දක්වා ඇත්තේ ද එම පරිච්ඡේදයේමය.
ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථා සංශෝධනයන් සිදු කළ යුත්තේ මහජනතාවට සහ පාර්ශ්වකරුවන්ට සාකච්ඡා කිරීමට ඇති අවස්ථාව අහිමි කරන රහසිගත ක්රියාවලියක් මගින් නොව, සියලු දෙනාගේ අදහස් විමසීමේ ක්රියාවලියක් මගිනි. මෙම සිදුවීමේදී, කිසිදු පාර්ශ්වකරුවෙකුගෙන් හෝ මහජනතාවගෙන් කිසිදු අදහස් විමසීමක් සිදු කර නොමැත.
ශ්රී ලංකාවේ නායකයන් මහජන යහපත උදෙසා යැයි පවසමින්, ඇත්ත වශයෙන්ම තම දේශපාලන අරමුණු ඉටු කර ගැනීම සඳහා හදිසි ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථා සංශෝධන අවස්ථා ගණනාවකදී හඳුන්වා දී ඇත. බොහෝ අවස්ථාවලදී මෙම සංශෝධන සම්මත කරගනු ලැබුවේ ඒවායේ ඇති අහිතකර ප්රතිවිපාක පිළිබඳව නොසිතාය.
- සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මහත්මියගේ ප්රජා අයිතිය අහෝසි කිරීම පහසු කළ 1 වැනි සංශෝධනය
- 1977 පාර්ලිමේන්තුවේ ආයු කාලය වසර හයකින් දීර්ඝ කළ 4 වැනි සංශෝධනය
- විධායක ජනාධිපතිවරයාගේ ඒකාධිපති බලතල ශක්තිමත් කළ 18 වැනි සහ 20 වැනි සංශෝධන
ඊට උදාහරණ කිහිපයක් පමණි.
අනාගතයට එල්ල වන අනතුර
ජ්යෙෂ්ඨතම විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම යෑමේ වයස වැඩි කිරීමටත්, ඔවුන්ගේ ධුර කාලය දීර්ඝ කිරීමටත්, අදහස් විමසීමේ ක්රියාවලියකින් තොරව, රහසිගතව සැලසුම් කර ඇති මෙවැනි සංශෝධනයක් මගින් අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පිළිබඳව ප්රශ්න මතු කරනු ඇත. සැබවින්ම මෙවැනි සංශෝධනයක් යනු කිසි විටෙකත් මෙවැනි වෙනසක් නොපැතූ අධිකරණයේ සාමාජිකයන්ට කරනු ලබන නිග්රහයක් සහ අභියෝගයකි.
එසේම මෙම සංශෝධනය මගින්, අනාගතයේදී බලයට පත්වන රජයන්ට (එය වත්මන් පාලකයන්ගේ ප්රතිවාදීන් වුවද) රිසි සේ ධුරයේ සිටින අග්ර විනිශ්චයකාරවරයාගේ හෝ විනිසුරුවරුන්ගේ වයස් සීමාවන් වැඩි කිරීමට හෝ අඩු කිරීමට දොරටු විවර කර දෙනු ඇත.
- එක් ජනාධිපතිවරයෙකුට මෙම වයස් සීමාව අවුරුදු 75 දක්වා හෝ 80 දක්වා හෝ ඇමරිකානු නිදසුන් දක්වමින් ජීවිතාන්තය දක්වාම වැඩි කිරීමට තීරණය කළ හැකිය.
- තවත් ජනාධිපතිවරයෙකුට තමන් අකමැති විනිසුරුවරුන් ඉක්මනින් ගෙදර යැවීම සඳහා විශ්රාම යෑමේ වයස අඩු කිරීමට අවශ්ය විය හැකිය.
- තවත් අයෙකුට විනිසුරුවරුන් ඉවත් කිරීම පහසු කළ හැකි අතර, තවත් අයෙකුට අධිකරණ ස්වාධීනත්වයට බලපාන වෙනත් වගන්ති සංශෝධනය කළ හැකිය.
අධිකරණ ස්වාධීනත්වය යනු ජනතා පරමාධිපත්යයේ කොටසක් මෙන්ම ඔවුන්ගේ අස්පර්ශනීය උරුමයේ (intangible heritage) කොටසකි. එය දැනට බලයේ සිටින පක්ෂයක හෝ නායකයෙකුගේ හෝ විශේෂ අයිතිවාසිකමක් නොවේ.
ජනාධිපතිවරයා සහ රජය තම බලතල මහජන විශ්වාසය සුරකිමින් භාවිතා කළ යුතු අතර, බුද්ධිය සහ අනාගත දැක්ම පෙරදැරි කරගෙන කටයුතු කරන බවට තහවුරු කළ යුතුය.
සටහන: මෙය ශ්රී ලංකා නීතිඥ සංගමයේ හිටපු සභාපති, ජනාධිපති නීතිඥ සාලිය පීරිස් මහතා විසින් තබන ලද ෆේස්බුක් සටහනක් ඇසුරින් සකස් කරන ලද්දකි.