මහ බැංකු අධිපතිතුමා අපේ ආර්ථිකයේ අලුත්ම තත්ත්වය ගැන නිවේදනයක් නිකුත් කළා. උද්ධමනය සියයට හතක් දක්වා ඉහළ යනවාලු!
හැබැයි හරියටම මාසෙකට කලින්, ඉතාම විශ්වාසෙන් එතුමා කිව්වේ ඒක සියයට පහක් කියලා. මේ වෙනස වුණේ කොහොමද? මොන හේතුවක් නිසාද? කියන එක ගැන කිසිම පැහැදිලි කිරීමක් නැහැ. හරියට ස්මාර්ට්ෆෝන් එකක ඇප් එකක් කවුරුත් ඉල්ලන්නේ නැතිව ඉබේම අප්ඩේට් වෙලා, මුළු ෆෝන් එකම ‘රීස්ටාර්ට්’ වෙලා, තියෙන ඔක්කොම සෙටින්ග්ස් ටික මැකිලා ගියා වගේ වැඩක්. අපේ රටත් ඒක ඒ විදියටම භාරගත්තා; උරහිස් පාරක් ගහලා පාඩුවේ තමන්ගේ වැඩේට බැස්සා.
අනිල් ජයන්ත මහත්තයා කියනවා ආර්ථිකය දැන් ‘ස්ථාවරයි’ කියලා. මොනතරම් ආත්මවිශ්වාසයක්ද? හරියට කවදාවත් රජයේ ඉස්පිරිතාලයක පෝලිමක නොහිටපු කෙනෙක් වගේ! ජනාධිපතිතුමා බැංකු ගිණුම්වල තියෙන ට්රිලියන ගණන් ගැන කතා කරන්නේ, සීයා කෙනෙක් අමතක වෙලා දාලා ගිය පැරණි ‘ෆික්ස්ඩ් ඩිපොසිට්’ එකක් අහම්බෙන් හම්බුණා වගේ හරිම සතුටින්. අගමැතිතුමියට නම් මේ ඉලක්කම්වල බරක් වැඩක් නැහැ. එතුමියගේ ඒ හුරුපුරුදු වචන මාලාවෙන් මෙහෙම කියනවා: “අපි කොහොමහරි රට දියුණු කරනවා.” කොහොමහරිලු! ඕනෑම විදියකටලු! පරම්පරා ගාණක් තිස්සේ අපේ දේශපාලනඥයන්ව බේරගත්ත, කිසිම දවසක විශ්රාම නොයන ඒ අපූරු වචන ටික මෙදා පාරත් එළියට ආවා.
IMF එකත් හරිම දයානුකම්පිතයි. ඩොලර් මිලියන 695ක මුදලක් ටිකෙන් ටික අපිට ලැබිලා. ඇත්තටම සතුටුයි! හැබැයි අහිංසක අපේ ආර්ථිකයට නම් ඒක ආරංචි වුණේම නැහැ. ඒ සල්ලි ටික මීටින් ගියා, රිපෝට් හැදුවා, කොළේ හැම තැනම ටික් කරලා අතිවිශිෂ්ට වාර්තා ගොඩක් හදලා තියෙනවා. ඒත් සාමාන්ය මිනිහගේ දෛනික ජීවිතේට ඒකෙන් වෙච්ච සෙතක් නම් නැහැ. ඇත්තටම ඒක, ‘කිසිවක් සිදු නොවීම’ ගැන ලියවුණු ඉතාම සාර්ථක ලේඛනයක් විතරයි.
මේ අතරේ අපේ ආණ්ඩුව ගණන් හදලා හොයාගෙන තියෙනවා, ශ්රී ලාංකිකයෙක්ට රුපියල් 17,000කින් හරි අපූරුවට ජීවත් වෙන්න පුළුවන් කියලා. දවසට රුපියල් හයසියයයි! පොඩ්ඩක් පිටකොටුවට ගිහින් දාල් කිලෝ එකක ගණන් අහන්න. නුගේගොඩ බස් එකේ යන්න. පොල්තෙල් බෝතලයක් ගන්න. ඊට පස්සේ කවුරුහරි මනුස්සයෙක්ගේ ඇස් දිහා බලලා, මේ රුපියල් හයසියයේ රහස හරිම ලැජ්ජා නැතුව පැහැදිලි කරන්න. ගිහින් පුටුවකුත් අරගෙන යන්න, මොකද උත්තරේ හොයනකල් කවුරුවත් හදිසියක් නැති හින්දා.
විපක්ෂය ගැන කියන්න තියෙන්නේ එකම එක දෙයයි. උන් තාම හොඳ නින්දේ. හරිම සුවසේ, හරිම සැනසීමෙන්. ජනතාවට පුළුවන්ලු මේක කළමනාකරණය කරගන්න. විපක්ෂයට නම් තාම ආරක්ෂා කරගන්න ඕනේ හොඳ ‘නින්දක්’ තියෙනවා.
ඇත්තටම ශ්රී ලංකාව කියන්නේ මේ පදින අශ්ව කරත්ත රවුමක් වගේ. IMF එක තමයි මියුසික් ප්ලේ කරන්නේ. රතු, කොළ, දම් පාටින් සායම් කරපු ලස්සන අශ්වයෝ ටික පනිනවා, පල්ලම් බහිනවා. උන් හිතාගෙන ඉන්නේ තමන් යන ගමන තමයි රටේ සංවර්ධනය කියලා. මිනිස්සුත් ඒ අශ්වයෝ පිටේම වාඩි වෙලා, තමන් කැමතිම පාට කෑගගහ උද්දාම වෙනවා. හැබැයි අවුරුදු හතරකට කලින් තිබුණු දර්ශනයමයි තාමත් තියෙන්නේ.
සංගීතය නතර වෙයි. අශ්වයෝ බිම වැටෙයි. මේ සර්කස් එක ඉවර වෙයි.
අවසානයේ කියන්න තියෙන්නේ එකම දෙයයි; ශ්රී ලාංකිකයන් ඉන්නේ හරිම අමාරුවෙන්.
“කොහොමහරි” කියන්නේ සංවර්ධන සැලැස්මක් නෙවෙයි. ඒ අශ්වයෝ කවදාවත් කොහේවත් ගියේ නැහැ!