ශ්‍රී ලංකා ආරක්ෂක අංශවල සහ භූ-දේශපාලනික ප්‍රවේශයේ තීරණාත්මක සංක්‍රාන්ති සමයක, ඉන්දීය ආරක්ෂක අමාත්‍ය රාජ්නාත් සිං මහතාගේ මෙරට සංචාරයට සමගාමීව අත්සන් කිරීමට නියමිත ද්විපාර්ශ්වික ගිවිසුම් තුන (03) කෙරෙහි කලාපීය නිරීක්ෂකයින්ගේ අවධානය දැඩි ලෙස යොමු වී තිබේ.
අමාත්‍ය විජිත හේරත් මහතා විසින් අනාවරණය කරන ලද පරිදි, ශිෂ්‍යභට හුවමාරු වැඩසටහන්, ජාතික ආරක්ෂක විද්‍යාලීය (NDC) ශාස්ත්‍රීය සබඳතා සහ 40L70 ගුවන් ආරක්ෂක අවි නොමිලයේ නඩත්තු කිරීම ආදී ක්ෂේත්‍ර මෙම ගිවිසුම්වලට ඇතුළත් වේ. බැලූ බැල්මට මේවා සාමාන්‍ය හමුදාමය/ශාස්ත්‍රීය සහයෝගිතාවයන් ලෙස පෙනී ගියද, ඉන්දියන් සාගර කලාපයේ පවතින බලපොරය (Power Struggle) හමුවේ මෙහි යටිපෙළ අර්ථයන් සංකීර්ණය.
1. ගිවිසුම් පිළිබඳ භූ-දේශපාලනික විග්‍රහය: ධනාත්මක සහ සෘණාත්මක පැතිකඩ
ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව අතර අත්සන් කිරීමට නියමිත මෙම අලුත් ගිවිසුම් ත්‍රිත්වය දෙස භූ-දේශපාලනික කෝණයකින් බලන විට එහි ධනාත්මක මෙන්ම සංකීර්ණ සෘණාත්මක බලපෑම් රැසක් හඳුනාගත හැකිය.
ධනාත්මක පැත්තෙන් බලන කල, 40L70 ගුවන් ආරක්ෂක අවි පද්ධති නොමිලයේ නඩත්තු කරදීම මගින් ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාවට සහ ආරක්ෂක වැයබරට සැලකිය යුතු ආර්ථික හා තාක්ෂණික සහනයක් හිමිවේ. එමෙන්ම, ශිෂ්‍යභටයින් සහ ජාතික ආරක්ෂක විද්‍යාල (NDC) අතර සබඳතා වර්ධනය වීම හරහා කලාපීය ආරක්ෂක තර්ජන පිළිබඳ පොදු අවබෝධයක් ලබා ගැනීමටත්, නවීන හමුදාමය උපක්‍රම පිළිබඳ දැනුම හා උපදේශකයින් හුවමාරු කර ගැනීමටත් මෙරට ආරක්ෂක අංශවලට මහඟු අවස්ථාවක් උදා වේ. මීට අමතරව, ඉන්දියන් සාගරයේ නාවික සහ ගුවන් ආරක්ෂණය සම්බන්ධයෙන් ඉන්දියාව සමග පවත්වන මෙම සමීප සහයෝගීතාවය මගින් සාගරික ජාවාරම් සහ අසම්මත ආරක්ෂක තර්ජන මැඩලීමට පදනමක් වැටේ.
කෙසේ වෙතත්, මෙහි සෘණාත්මක හෝ අවදානම් සහිත පැතිකඩ ද අමතක කළ නොහැක. ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියාව සමග මෙලෙස දැඩි ලෙස ආරක්ෂක ගිවිසුම්වලට එළැඹීම, හම්බන්තොට වරාය සහ කොළඹ වරාය නගරය වැනි ස්ථානවල මහා පරිමාණ ආයෝජන සිදුකර ඇති චීන පාර්ශ්වයේ සැකයට හේතු විය හැකි අතර, එය බෙයිජිං පාලනයෙන් ලැබෙන ආර්ථික සහායන් කෙරෙහි යම් බලපෑමක් එල්ල කිරීමේ අවදානමක් පවතී. තවද, ඉන්දීය ආරක්ෂක බලපෑම මෙරට හමුදාමය හා ශාස්ත්‍රීය තීරණ ගැනීමේ යාන්ත්‍රණයට වක්‍රව සම්බන්ධ වීම හරහා, ශ්‍රී ලංකාව මෙතෙක් පවත්වාගෙන ආ ස්වාධීන නොබැඳි විදේශ ප්‍රතිපත්තිය සහ අභ්‍යන්තර ස්වෛරීභාවය පිළිබඳව ජාත්‍යන්තර මෙන්ම දේශීය වශයෙන් ද ප්‍රශ්න කිරීම් මතුවීමේ ඉඩකඩක් පවතී.
2. ඉන්දියා-චීන බහු-ධ්‍රැවීය ලෝක බලපොරය සහ ශ්‍රී ලංකාවේ තුලනාත්මක උපායමාර්ගය
ආසියානු සියවස තුළ ඉන්දියාව සහ චීනය යන ලෝක බලවතුන් දෙදෙනා අතර මැදිව සිටින ශ්‍රී ලංකාවට තනි පාර්ශ්වයකට බර නොවූ තුලනාත්මක ප්‍රවේශයක් (Balanced Approach) අත්‍යවශ්‍ය වේ.
වත්මන් ප්‍රවේශයේ ධනාත්මක සහ සෘණාත්මක ලක්ෂණ
ධනාත්මක උපායමාර්ග:
- ආරක්ෂාව ඉන්දියාවට – ආර්ථිකය චීනයට: ආරක්ෂක සහ කලාපීය ස්ථාපිතභාවය උදෙසා “Neighborhood First” ප්‍රතිපත්තිය යටතේ ඉන්දියාව සමග ද, මහා පරිමාණ ආයෝජන සහ ණය ප්‍රතිව්‍යුහගතකරණය සඳහා “Belt and Road” සංකල්පය යටතේ චීනය සමග ද කටයුතු කිරීම.
- ශාස්ත්‍රීය හා තාක්ෂණික සහයෝගිතාවලට පමණක් සීමා වීම: හමුදා කඳවුරු හෝ බූදල් ලබාදෙන ආරක්ෂක ගිවිසුම් (SOFA වැනි) වෙනුවට පුහුණු සහ නඩත්තු ගිවිසුම්වලට පමණක් එළැඹීම මගින් මූලික ආරක්ෂක ස්වෛරීභාවය රැකගැනීම.
සෘණාත්මක/අවදානම් සහිත උපායමාර්ග:
- තත්කාලීන උපායමාර්ගික ප්‍රවේශයන් නොමැති වීම (Reactive Policy): චීනය හෝ ඉන්දියාව රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික බලපෑම් එල්ල කරන විට පමණක් තීරණ වෙනස් කිරීම (උදාහරණ ලෙස පර්යේෂණ නෞකා පැමිණීමේ තහනම වැනි තීරණ).
- පාරදෘශ්‍යභාවයෙන් තොරවීම: මෙවැනි ද්විපාර්ශ්වික ගිවිසුම් අත්සන් කිරීමට පෙර පාර්ලිමේන්තුව හෝ ප්‍රසිද්ධ සමාජය තුළ විවෘත සංවාදයකට ලක් නොකිරීම මගින් මතුවන දේශපාලනික සහ ජනමාධ්‍ය කැළඹිලි.
3. ඉදිරියට යාමට ශ්‍රී ලංකාව අනුගමනය කළ යුතු උපායමාර්ගික යෝජනා
- “ඉන්දියන් සාගරය සාමකාමී කලාපයක්” ලෙස පවත්වා ගැනීම: කලාපීය භූ-දේශපාලනික කඳවුරුවලට නිල වශයෙන් එකතු නොවී, සියලු බලවතුන්ට සමදෘෂ්ටියෙන් සැලකීමේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය ලිඛිතව හා ක්‍රියාවෙන් තහවුරු කිරීම.
- සාගරික සමුද්‍රීය ප්‍රතිපත්තියක් (Maritime Doctrine) සකස් කිරීම: විදේශීය පර්යේෂණ යාත්‍රා, හමුදා නෞකා හෝ ගුවන් යානා මෙරටට පැමිණීමේදී සියලුම රටවලට පොදු වූ විනිවිදභාවයෙන් යුතු නීති පද්ධතියක් පවත්වාගෙන යාම.
- ආර්ථික සහ ආරක්ෂක රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය වෙන්කර හඳුනාගැනීම: ඉන්දියාවේ ආරක්ෂක සංවේදීතාවයන් (Security Concerns) අභියෝගයට ලක් නොකරන අතරම, චීනයේ සහ බටහිර රටවල ආයෝජන ලබාගැනීමට ඇති ඉඩකඩ අහුරා නොගැනීම.
රාජ්නාත් සිං මහතාගේ පැමිණීමත් සමග අත්සන් තබන මෙම ගිවිසුම් තුන ශ්‍රී ලංකාවේ හමුදාමය ක්ෂේත්‍රයට ක්ෂණික වාසි ගෙන දුන්නද, ඉන්දියන් සාගරයේ බලතුලනය හමුවේ ශ්‍රී ලංකාව තබන සෑම පියවරක්ම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකව අතිශය දුරදක්නා නුවණින් තැබිය යුතුය.