වත්මන් ලෝකය වෙලාගෙන ඇති දේශපාලන සහ ආර්ථික අර්බුදය හුදෙක් කළමනාකරණයේ දෝෂයක් නොව, අප අදහන මූලික දෘෂ්ටිවාදයන්හිම බිඳ වැටීමකි. පවත්නා මෙම ක්රමවේදයේ මුල් සොලවන සුළු විග්රහයක් මෑතකදී ඉදිරිපත් වූයේ "තිරසර යුගයේ අදිසි ප්රඥයා" ලෙස විරුදාවලිය ලත් සම්මානිත මහාචාර්ය හෙ. ශ්රියානන්දයන් සහ දේශපාලන විශ්ලේෂක ඉංජිනේරු අශෝක අබේගුණවර්ධන අතර ඇති වූ සංවාදයකිනි.
කාර්මික යුගයේ දරුවන්ගේ අවසානය
මහාචාර්ය ශ්රියානන්දයන් පෙන්වා දෙන පරිදි, අප අදටත් වැළඳගෙන සිටින ධනවාදය මෙන්ම මාක්ස්වාදයද “කාර්මික යුගයේ” දරුවන්ය. ඔහුට අනුව ධනවාදය යනු ගිලෙමින් පවතින නැවකි.
“සම්පත් සීමිත පෘථිවියක ‘අසීමිත වර්ධනය‘ නමැති මිථ්යාව මත පදනම් වූ ඕනෑම පද්ධතියක් විනාශ වීම සොබාදහමේ නීතියයි,” ඔහු අවධාරණය කරයි.
මාක්ස්වාදය ද මෙම අර්බුදයෙන් නිදහස් නැත. මහාචාර්යවරයා පවසන්නේ මාක්ස්වාදය යනු එම ගිලෙන නැවේම තවත් කාමරයක් පමණක් බවයි. ධනවාදියා සම්පත් අයිති කර ගැනීමට වෙහෙසෙන විට, මාක්ස්වාදියා වෙහෙසෙන්නේ ඒවා බෙදා ගැනීමටය. නමුත් මේ දෙදෙනාම පෘථිවියේ සම්පත් ක්ෂය වීම හෝ පරිසර පද්ධතියේ බිඳ වැටීම ගැන සංවේදී නොවන බැවින්, එම දෘෂ්ටිවාදයන් අද වන විට යල් පැන ගොස් ඇත.
ලංකාවේ බෞද්ධයන්ට එල්ල වන අභියෝගය
මෙම සංවාදයේ වඩාත්ම ආන්දෝලනාත්මක පුවත වන්නේ “ලංකාවේ බෞද්ධයෝ නැත” යන්නයි. මහාචාර්යවරයා පවසන්නේ බුදුදහමේ හරය වන ‘අල්පේච්ඡතාවය‘ (Minimalism) වෙනුවට අද ඇත්තේ ප්රදර්ශනකාමී ‘සංස්කෘතික බුද්ධාගමක්‘ බවයි.
පාරිභෝජනවාදය:
බෞද්ධයන් යැයි කියාගන්නා පිරිස අද අසීමිත පාරිභෝජනවාදයක ගිලී සිටිති.
පරිසර පියසටහන:
සැබෑ බෞද්ධයකුට පෘථිවියට දරාගත නොහැකි පරිසර පියසටහනක් (Ecological Footprint) තිබිය නොහැක.
නව සමාජ ගිවිසුමක අවශ්යතාවය
ඉංජිනේරු අශෝක අබේගුණවර්ධන මෙහිදී පෙන්වා දෙන්නේ අප මුහුණ දෙන්නේ පද්ධතිමය අර්බුදයකට (Systemic Crisis) බවයි. පුද්ගලයන් මාරු කිරීමෙන් පමණක් මෙයට විසඳුම් සෙවිය නොහැක. අපට අවශ්ය වන්නේ ස්වභාවධර්මය සහ මානවයා අතර නව ‘සමාජ ගිවිසුමකි‘. තාක්ෂණය භාවිතා කළ යුත්තේ ස්වභාවධර්මය මර්දනය කිරීමට නොව, ඒ සමඟ සහජීවනයෙන් සිටීමටය.
අපට දැන් අවශ්ය වන්නේ තවත් දේශපාලන පක්ෂයක් නොව, නව මානව දර්ශනයකි. ධනවාදයේ සහ මාක්ස්වාදයේ අන්තයන්ගෙන් මිදී, මධ්යම ප්රතිපදාව පදනම් කරගත් තිරසර පැවැත්ම වැළඳ ගැනීම අනාගත ලෝකය ජයගැනීමේ එකම මාවතයි.
@මහාචාර්ය හෙ.ශ්රියානන්ද සමග පැවැත්වූ සම්මුඛ සාකච්ඡාව හරහා සකස් කර ඇත.