ශ්රී ලංකාවේ රාජ්ය නොවන සංවිධාන (NGO) සහ පුණ්යායතන නියාමනය කිරීමට රජය අත තබන විටම, ඇතැම් ඊනියා “සිවිල් ක්රියාකාරිකයන්” සහ ඩොලර් කාක්කන් මහ හඬින් බෙරිහන් දෙන්නට පටන් ගෙන තිබේ. “සිවිල් අවකාශය හැකිළෙනවා”, “ප්රජාතන්ත්රවාදය අනතුරේ” යැයි කියමින් මොවුන් නඟන මේ විලාපය වෙන කිසිවක් නිසා නොව, දශක ගණනාවක් තිස්සේ රටේ නීතියට උඩින් වැජඹෙමින් පවත්වාගෙන ගිය සුඛෝපභෝගී, අසීමිත සහ වගකීම් විරහිත ජාවාරම අහිමි වේ යැයි ඇති බිය නිසාය. ශ්රී ලංකාව යනු කිසිදු වගවීමක් නැති ජාත්යන්තර හෝ දේශීය නඩවලට තමන්ට රිසි සේ නටන්නට ඉඩ හැරිය හැකි අයිතිකරුවෙකු නැති සෙල්ලම් පිටියක් නොවේ!
බිම් මට්ටමේ නැති, කඩදාසිවලට පමණක් සීමා වූ ‘ඩොලර් ජාවාරම’
“සමාජ සේවය” සහ “මානව හිමිකම්” යන වචන පලිහක් කරගෙන මොවුන් සිදු කරන්නේ නරුම ව්යාපාරයකි.
- කඩදාසි ව්යාපෘති (Paper Projects): වායුසමනය කළ කාමරවල ඉඳගෙන සුපිරි හෝටල්වල සම්මන්ත්රණ පවත්වමින්, ව්යාජ වාර්තා හදා පිටරටින් ඩොලර් ගෙන්වා ගන්නා මොවුන්ගෙන් බිම් මට්ටමේ දුප්පත් මිනිසාට වූ සෙතක් නැත.
- කළු සල්ලි සුදු කිරීම (Money Laundering): ජාත්යන්තර මත්ද්රව්ය ජාවාරම්කරුවන්ගේ, පාතාලයේ සහ ත්රස්තවාදී අරමුදල්වල කළු සල්ලි, විවිධ ඊනියා පුණ්ය භාරයන් (Trusts) සහ රාජ්ය නොවන සංවිධාන ගිණුම් හරහා රිංගවා “සුදු සල්ලි” බවට පත් කරන මෙවලමක් බවට මේ ක්ෂේත්රය පත්ව තිබේ.
- රටේ ස්වෛරීභාවයට එරෙහිව යාම: විදේශ රටවලින් එන විෂකුරු න්යායපත්ර මෙරට සමාජය තුළ බලහත්කාරයෙන් පැළපදියම් කිරීමට මේ අරමුදල් යොදවන්නේ රටේ අනාගතය අමු අමුවේ පාවා දෙමිනි.
ආයතනික CSR සහ පුණ්යායතන: බදු හොරුන්ගේ සුරක්ෂිත බංකරය
අනෙක් අතට, ලංකාවේ මහා පරිමාණ සමාගම් සිදු කරන සුදු කරපටි මූල්ය වංචාව සුළුපටු නොවේ. ආයතනික සමාජ වගකීම් (CSR), පදනම් (Foundations) සහ පුණ්යායතන පිහිටුවාගෙන ඇත්තේ ජනතාවට ඇති ආදරයට නොවේ; රජයට ගෙවිය යුතු මහජන බදු මුදල් කෝටි ප්රකෝටි ගණනින් පැහැර හැරීමටයි (Tax Evasion).
තමන්ගේම ව්යාජ පුණ්ය භාර හදාගෙන, ඒ හරහා මුදල් හරවා බදු කපාහැරීම් (Tax write-offs) ලබාගන්නා අතරේ, සැබෑ මහජන සුබසාධනයට යන්නේ හිඟන කාසියක් පමණි. රජයේ බදු ආදායමට විදින මේ ව්යාපාරික කපටිකම්වලට තවදුරටත් ඉඩ නොතබා, මේ සියලු ආයතන සතයට සතය විගණනය කළ යුතුය.
හොරකමක්, වංචාවක් නැත්නම් විගණනයට මෙතරම් බය ඇයි?
නීත්යානුකූලව, අවංකව සමාජ සේවය කරන ආයතනයක් රජයේ නීතියකට, විගණනයකට හෝ පරීක්ෂාවකට බිය වන්නේ මන්ද? තමන්ගේ ගිණුම් පිරිසිදු නම්, තමන් කරන්නේ සැබෑ ජනතා සේවයක් නම්, පොලිසියට හෝ විගණකවරුන්ට ගිණුම් පරීක්ෂා කිරීමට ඉඩ දීමට පැකිළෙන්නේ ඇයි?
බය වන්නේත්, මානව හිමිකම් ලේබල අලවාගෙන ජාත්යන්තරයට හඬා වැටෙන්නේත් එකම එක පිරිසකි: එනම්, රහසිගතව මුදල් ගරමින්, බදු හොරකම් කරමින්, කළු සල්ලි සුදු කරමින් මෙරට නීතියට උඩින් ජීවත් වූ දූෂිත නඩය පමණි!
අවසන් තීන්දුව
අව්යාජව ජනතාවට උදව් කරන ගමේ මරණාධාර සමිතියේ සිට සැබෑ ස්වේච්ඡා ක්රියාකාරිකයා දක්වා වූ මිනිසුන්ගේ ගරුත්වය ආරක්ෂා කිරීමට නම්, මේ වංචනික “NGO මාෆියාව” පාලනය කළ යුතුය.
ලංකාවේ නීතිය කාටත් පොදු විය යුතුය. කිසිදු සංවිධානයකට, විදේශීය නියෝජිතයෙකුට හෝ මහා සමාගමකට නීතියෙන් බේරී සිටීමට ඉඩ නොතබා, සියලු NGO සහ පෞද්ගලික CSR අරමුදල් දැඩි මූල්ය පරීක්ෂාවකට ලක් කර, මේ රට විනාශ කරන කඩදාසි ව්යාපෘති සහ මූල්ය වංචා සියල්ල අතුගා දැමීමට රජය පසුබට නොවිය යුතුය!