ලිපිය: විශේෂාංග නිරීක්ෂණය (Feature Article)
උසාවිය යනු සාමාන්යයෙන් ලේඛන, වගන්ති, චෝදනා සහ නීතිඥයන්ගේ තර්ක විතර්කවලින් පිරුණු සීතල, නීතිමය යකඩ රාමුවකි. එහෙත්, එතැනද මනුෂ්යත්වය සහ ආදරය හමුවේ නීතියේ දැඩි බව දියවී යන දුර්ලභ මොහොතවල් හමුවේ අපගේ නෙතට කඳුළක් උනන්නේ නිරායාසයෙනි. අද අපේ Break the Silence අවධානය යොමු වන්නේ මාරවිල මහේස්ත්රාත් අධිකරණයෙන් වාර්තා වූ, පීඩිත දරුවෙකුගේ අනාගතය වෙනුවෙන් නීතිය මත මනුෂ්යත්වය ඔසවා තැබූ අතිශය සංවේදී සිදුවීමක් වෙතටය.
වෙන්වූ දෙමාපියන් සහ අසරණ වූ අවුරුදු දෙකක කුඩා දියණිය
කතාවේ ආරම්භය සාමාන්ය නඩත්තු නඩුවකි. තරුණ මවක් තම අවුරුදු දෙකක් පමණ වන කුඩා දියණියද සමඟ අධිකරණය හමුවේ පෙනී සිටියේ තම දරුවාට ජීවත් වීමට නඩත්තු මුදලක් ඉල්ලා සිටීමටය. දරුවාගේ තාත්තාද තරුණ හදවතක් ඇති අයෙකි. නමුත් මව සහ පියා අතර ඇති වූ ආරවුලක් නිසා, ගතවූ මුළු අවුරුද්ද පුරාම ඔහු තම දියණියව බලන්නට පැමිණ තිබුණේ නැත. නඩත්තුවට සත පහක්වත් දී තිබුණේද නැත.
උසාවි ශාලාව තුළ නීතිඥවරියක සහ නීතිඥවරයෙකු තම සේවාදායකයන් වෙනුවෙන් නඩත්තු ඉල්ලමින් සහ ගෙවීමට නොහැකි හේතු දක්වමින් දැඩි ලෙස කරුණු දක්වති. නමුත් ඒ කිසිවක් තේරුම් ගැනීමට නොහැකි කුඩා දියණිය, මවගේ අතේ තැන්පත්ව හිඳිමින් තාත්තා දෙසම බලා සිටියාය. වසරකින් දැක නැති තම පියා දෙසට අත දික් කරමින් ඒ අහිංසක චූටි දුව හිනාවුණාය. මුළු උසාවියම ඒ අහිංසක දසුන දෙස නිහඬව බලා සිටියේය.
“තිරිසන් සත්තුත් දරුවන්ට ඔයිට වඩා ආදරෙයි” – විනිසුරුතුමාගේ හදවතේ හඬ
මේ දසුන නීතියේ පොතට වඩා වෙනස් ලෙස කියවූයේ තරුණ විනිශ්චයකාරවරයාය. ඔහු වගඋත්තරකාර පියා දෙස බලා මෙසේ ඇසීය.
"තමන් තාත්තා කෙනෙක් නේද? මේ දරුවා තමුන්ව බලන්න කතා කරන්න ආසාවෙන් ඉන්නවා, තමුන්ට ඒක දැනෙන්නේ නැද්ද?"පියා හිස බිම නමාගෙන නිහඬ විය. නීතියේ දැඩි බවට වඩා පියෙකුගේ වගකීම මතක් කරමින් විනිසුරුතුමා නැවතත් හදවතට කතා කළේය.
"තමන් දන්නවාද අපේ ගෙදර බල්ලත් පුංචි පැටියව කටින් අල්ලගෙන එහාට මෙහාට අරන් යනවා ආදරේට... තිරිසන් සත්තුත් දරුවන්ට ඔයිට වඩා ආදරෙයි..."මුළු උසාවියම නොපෙනෙන්න ඇඬූ ඒ සංවේදී මොහොත
පසුව විනිසුරුතුමා පියාගෙන් ඉල්ලා සිටියේ දරුවාව තමා වෙතට ගෙන වඩාගන්නා ලෙසයි.
“දරුවව පොඩ්ඩක් වඩා ගන්නවා… තමුන්ට දැන් මොකද දැනෙන්නේ?” විනිසුරු අසද්දී තාත්තා නිහඬවම තම ලෙයින් උපන් දියණියව අතට ගත්තේය.
“පුතා, ඔය කවුද වඩාගෙන ඉන්නේ?” විනිසුරුතුමා කුඩා දියණියගෙන් ඇසීය. ඒ චූටි දුව නැවතත් තාත්තාගේ උරහිස මත හිඳිමින් ලස්සනට හිනාවුණාය. ඒ හිනාව හමුවේ, නීතියේ නාමයෙන් එකිනෙකාට චෝදනා කරගත්, අධිකරණ ශාලාවේ සිටි නීතිඥවරුන් ඇතුළු මුළු මහත් ජනතාවම නොපෙනෙන්නට දෑස්වල කඳුළු පුරවා ගත්හ.
මනුෂ්යත්වයට ජය: නඩුව බහා තැබීම
අවසානයේ විනිසුරුතුමා තරුණ පියා දෙස බලා අතිශය මානුෂීය ප්රශ්නයක් ඇසීය.
"තමුන් කැමති නැද්ද දෙන්නත් එක්ක සමාදාන වෙලා මේ චූටි දරුවත් වඩාගෙන ගෙදර යන්න...?"වසරක් පුරා පැවැති වෛරය සහ ආරවුල ඒ මොහොතේ දියවී ගියේය. “කැමතියි ස්වාමීනී…” යැයි පියා කට ඇර පැවසීය.
“මම නඩුව බහා තියන්නම්. තමුන්ලා ඔහොම්මම දරුවත් වඩාගෙන ගෙදර යන්න.” විනිසුරුතුමා නියෝග කළේය.
මුළු උසාවි ශාලාවම දිගු හුස්මක් හෙලමින් ඒ සතුට සැමරූහ. කොළඹ සිට මාරවිල උසාවියට මුල් වතාවට ගිය නීතිඥ මහත්මයෙකු, අසල සිටි අනිත් නීතිඥ මහතාගෙන් මෙම ශ්රේෂ්ඨ විනිසුරුතුමාගේ නම ඇසීය. ඔහු නමින් සිරිමෙවන් මහේන්ද්රරාජා මහතාය.
අපට ලැබෙන අවසාන පණිවුඩය (Break the Silence)
නීතිය යනු කඩදාසිවල ඇති වගන්ති ක්රියාත්මක කිරීම පමණක් නොවේ; කැඩී බිඳී යන පවුල් සංස්ථාවන් සහ අනාගතය අඳුරු වන දරුවන්ගේ ජීවිත නැවත ගොඩනැගීම සඳහා මනුෂ්යත්වය පෙරදැරි කර ගැනීම බව මෙම සිදුවීම අපට පසක් කරයි.
වෛරය, කේන්තිය සහ සමාජමය මතභේද හමුවේ අසරණ වන්නේ අපේම දරුවන්ය. මාරවිල උසාවියේදී සිරිමෙවන් මහේන්ද්රරාජා විනිසුරුතුමා පෙන්වා දුන්නේ, සහ නීතියේ අකුරටම යනවාට වඩා, මනුෂ්යත්වයේ නාමයෙන් මවුපියන් සහ දරුවන් යා කිරීම කොතරම් අගනේද යන්නයි. පවුල් ආරවුල් හමුවේ නිහඬව හඬන මෙවැනි අහිංසක දරුවන් වෙනුවෙන් අධිකරණය පවා මනුෂ්යත්වයෙන් නැගී සිටින විට, අපේ සමාජයද මනුෂ්යත්වය වෙනුවෙන් නිහඬතාවය බිඳිය යුතු (Break the Silence) කාලය එළඹ ඇත!
(මෙහි ඇතුළත් කර ඇති අධිකරණ කරුණු නිවුස් ටියුබ් පුවත් වෙබ් අඩවියේ පළකරන ලද හර්ෂණ එම්. ද සිල්වාගේ සටහන පදනම් කරගත් ඒවා වේ.)